కొద్ది వారాల క్రితం ఇండియా నుండి ఒక ఏపిల్ పండు US లో పని చేయడానికి వచ్చింది. ఇక్కడ అన్నీ చాలావరకు ఆరంజ్ పళ్ళే వున్నాయి. ఆ ఏపిల్ పండు తనకీ ఆ ఆరంజు పండ్లకీ తేడాలు చూడటం మొదలు పెట్టి ఎగతాళి చేయడం మొదలుపెట్టింది. నేనిలా వున్నాను మరి ఆరంజు పండు అలా వుందేమిటి అని ఛీత్కరిస్తుంటే మరి కొన్ని ఇండియా ఏపిల్ పళ్ళు కూడా వంతపాడనారంభించాయి.

 ఇండియా నుండి వచ్చిన ఏపిల్ పండు ఎవరో మీకు అర్ధమయ్యి వుండవచ్చు. వారే శ్రీమాన్ భవదీయులు చక్రవర్తి. వారు నాకు మిత్రులే కాబట్టి ఇంతకన్నా నేను వారిని ఎగతాళి చేస్తే నేనూ వారిలా ఏపిల్ పండునయ్యే అవకాశం వుంది. అందుకే వద్దులెండి కానీ క్రింది లింకు చూడండి :)
http://en.wikipedia.org/wiki/Apples_and_oranges

అలా రెండు వారాలు గడిచాయి. ఈమె భద్రత గురించి నానమ్మ ఆందోళన పడుతుండటంతో శ్వేతను ఒప్పించి కొంత సమాచారం నానమ్మకు ఇచ్చాను. శ్వేత నాతో కాంటాక్టులోనే వుందనీ, క్షేమంగా వుందనీ, తను ఎక్కడ వున్నదీ చెప్పడానికి ఇష్టపడటం లేదనీ, ఇప్పుడు వినే పరిస్థితి లేదనీ, నెమ్మదిగా ఒప్పిస్తాననీ ఆమెకు సమాచారం ఇచ్చాను. తనే అప్పుడప్పుడు పబ్లిక్ ఫోను నండి కాల్ చేసి మాట్లాడుతూ వుంటుంది కనుక ఆమె సెల్ నంబర్ కూడా నా దగ్గర లేదని చెప్పాను.
శ్వేత హైదరాబాదులో కనపడినట్లుగా కొంతమంది నానమ్మకి చెప్పారు. ఆ విషయం శ్వేతకి తెలియజేసాను. నానమ్మ, బాబాయి తనను వెతుక్కుంటూ హైదరాబాద్ వస్తారని బాగా భయపడింది. కొంతకాలం దూరంగా వైజాగ్ వెళ్ళి వుంటానంది. అప్పట్లో నాకు యాహూలో ఒక గ్రూపు వుండేది. అందులో వైజాగ్ వాళ్ళు ఎవరయినా వున్నారేమో కనుక్కొని ఎవరయినా ఈమెకి సహాయం చేయగలరా అన్నది కనుక్కున్నాను.  అందులో బాధ్యతాయుతంగా అనిపించిన, కొద్దిగా నెట్ పరిచయం వున్న, పెళ్ళి అయి పిల్లలు వుండి, ఓ సోషల్ సర్వీసు ఉద్యోగం చేస్తున్న అతనికి ఈమె బాధ్యత అప్పగించాను. శ్వేత వెళ్ళి వారింట్లో కొద్ది కాలం వుంది. దంపతులు ఇద్దరూ ఆమెని చక్కగా చూసుకున్నారు.
శ్వేత వైజాగుకి వెళుతుండగా రైల్లో గీత పరిచయం అయ్యింది. గీత హోటల్ ఇండస్ట్రీలో పనిచేస్తోంది. ఇద్దరి ఫ్రీక్వెన్సీ ఒకటే కాబట్టి ఇద్దరూ చక్కని స్నేహితురాళ్ళు అయ్యారు. గీతని నాకు పరిచయం చేసింది. అలా గీత కూడా నన్ను మామాజీ అని పిలవడం మొదలుపెట్టింది. వైజాగులో గీత శ్వేత కలిసి చక్కగా విహారించారు. శ్వేతకు అక్కడ లోకల్ పరిచయాలు కూడా ప్రారంభమయ్యి అవి స్నేహాలుగా మారాయి. ఓ పదిరోజులు అలా వున్నాక శ్వేతకి గీత సహవాసంతో ధైర్యం వచ్చింది. హైదరాబాదుకు వెళ్ళి మరో లొకేషనులో గీతతో కలిసి వుంటానంది.
అలా గీతతో కలిసి హైదరాబాదులో శ్వేత వుండటం ప్రారంభించింది. తనకి నేనిస్తున్న సహాయ సహకారాలకి కృతజ్ఞతగా తన టవునులో వుండే జయ అనే అంటీని నాకు పరిచయం చేసింది. జయతో నాకు ఫోను స్నేహం పెరిగింది. సరదాగా ఆమెను అదే టవునులో వున్న విసుకి జయను నేను పరిచయం చేసాను. జయని నాకు గీత అనే అమ్మాయి పరిచయం చేసిందని అబద్ధం చెప్పాను. శ్వేత గురించి మాట్లాడ వద్దని జయకు సూచించాను. జయ గురించి వివరంగా మరోసారి వ్రాస్తాను.
మరో వైపున శ్వేతకి తెలియకుండా గీతతో నాకు ఫోను స్నేహం ఎక్కువయ్యింది. మరో వైపు గీతను కూడా పరిచయం చెయ్యాల్సిందిగా విసు కోరనారంభించాడు. మేమిద్దరం చాలా క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ మి అని ముందే చెప్పాను కదా. సరే గీతని పరిచయం చేస్తా అని చెప్పి విసుని హైదరాబాద్ రమ్మని చెప్పాను. శ్వేత గురించి విసుతో ఏమాత్రం చెప్పవద్దని గీతని హెచ్చరించాను. హైదరాబాదులో గీత, విసు కలుసుకున్నారు.
అలా గీత, విసు కలుసుకున్న రెండు గంటల తరువాత నాకు విసు నుండి ఫోను వచ్చింది. అతను సన్నగా నవ్వుతూ అతి రహస్యం బట్టబయలు అయ్యిందనీ విషయం చెప్పాడు. అప్పుడు అతని పక్కన గీత లేదు. ఇలా సీక్రెట్ బయటపెట్టినందుకు నాకు గీత మీద బాగా కోపం వచ్చింది. కొన్ని బలహీన క్షణాల్లో రహస్యాలు అన్నీ గీత కక్కేసిందని విసు వివరించాడు. ఏడవలేక నవ్వాను. మళ్ళీ తరువాత ఫోను చెస్తా అన్నాడు.
కొంతసేపటి తరువాత శ్వేత నుండి ఫోను వచ్చింది. ఆమె బాధగా "మామాజీ, మిమ్మల్ని నేనింతగా నమ్మాను. చివరికి మీరు కూడానా..." అంది. ఆమేం మాట్లాడుతోందో నాకేం అర్ధం కాలేదు. ఏంటీ విషయం అని కనుక్కున్నాను. ఆమె ఎక్కడ వుందో వాళ్ళ బాబాయి విసుకి తెలిసిపోయిందంట. హ్మ్. ఈ విషయం నీకెలా తెలుసని అడిగాను. ఆమె చెప్పలేదు. తన విషయం విసుకి నేను చెప్పలేదని ఎంత అన్నా ఆమె విశ్వసించకుండా ఫోన్ పెట్టేసింది.
మరో గంట గంట తరువాత విసు నుండి ఫోన్ వచ్చింది. శ్వేతను పట్టుకొని ఇంటికి తీసుకువెళదామంటే ఆమె తప్పించుకుందని చెప్పాడు. తను ఆమెను పట్టుకోవడానికి వస్తున్నట్లు శ్వేతకి సమాచారం ఇచ్చింది నేనేనని నామీద చిరాకు పడ్డాడు. నేను అలా చెప్పలేదు అని ఎంత చెప్పినా అతను కూడా నా మాటలు విశ్వసించలేదు! హ్మ్.
ఇటు శ్వేత, అటు విసు ఇద్దరూ నన్ను నమ్మకుండా నా మీద ఆగ్రహంతో వుండేసరికి నేను తలపట్టుకొని కూర్చున్నాను. ఎవరి ద్వారా తన బాబాయి వస్తున్నాడనేది శ్వేతకి తెలిసిందో నాకర్ధం కాక జుట్టు పీక్కున్నాను. అక్కడినుండి శ్వేత పారిపోయి సంజన దగ్గరికి వచ్చి చేరింది. కొద్దిరోజులయిన తరువాత గీత రూములో వున్న శ్వేతని పట్టుకొని వెళ్ళడానికి విసు వస్తున్న విషయం శ్వేతకి ఎవరు చేరవేసారో తెలిసిపోయింది.  అతను గీతకి, శ్వేతకి కామన్ ఫ్రెండ్. గీత పక్కన లేనప్పుడు విసు నాతో మాట్లాడుతుండగా గీతకి అతని దగ్గరి నుండి ఫోను వస్తే రహస్యం దాచుకోలేక అతనికి చెప్పిందట. అతను వెంటనే ఈ విషయం అప్పటికప్పుడు శ్వేతకి చేరవేసాడు. అలా సమాచారం అంది శ్వేత గీత రూము నుండి పారిపోగలిగింది. నా నిజాయితీ తెలిసింది కాబట్టి శ్వేత, విసు ఇద్దరూ మళ్ళీ నన్ను విశ్వాసంలోకి తీసుకోవడం మొదలెట్టారు.
(ఇంకా వుంది)

'మామాజీ' అని నేను కెనడాకు రాగానే ఈమెయిల్ ఇచ్చింది శ్వేత. ఈమె సంజన క్లాస్మేట్లు. ఈ రోజుల్లోనే ఈమె సంజనని నాకు పరిచయం చేసింది. రెండు మూడు రోజుల కొకసారి శ్వేతతో మాట్లాడుతూ ఆమె సమస్యలు తెలుసుకుంటూ వుండేవాడిని. నా సపోర్ట్ దొరకడంతో బాధ నుండి బయటకి వచ్చి మళ్ళీ తను సంతోషపడసాగింది. నా మాటల వల్ల మనమరాలు సంతోషంగా వుండటం చూసి ఆ నానమ్మ కూడా ఆనందించింది. భర్త దగ్గరికి వెళ్ళే విషయంలో ఆమెను కన్విన్స్ చెయ్యలేకపోయాను. నిజానికి మైనారిటీ తీరని వయస్సులో చేసిన పెళ్ళి, అందులో తనకు ఇష్టం లేని పెళ్ళి అవడంతో నేను కూడా ఎక్కువ ఒత్తిడి చెయ్యలేకపోయాను. ఆమె సమస్యలను సానుభూతితో అర్ధం చేసుకుంటూ వచ్చాను. మరో వైపు వాళ్ళ నానమ్మ ఈ అమ్మాయిని ఎలాగయినా భర్త దగ్గరికి వెళ్ళేలా ఒప్పించమని కోరుతూవస్తోంది. నేను ఇద్దరి వాదనలూ వింటూ వచ్చాను ఆ రోజుల్లో.
ఇదిలా వుండగా ఒకరోజు అకస్మాత్తుగా శ్వేత ఇండియా నుండి ఫోన్ చేసి వెంటనే "నాకు ఫోను చెయ్యండి మామాజీ" అని పెట్టేసింది. ఏం కొంపలు మునిగిపోయాయో అని వెంటనే ఆమెకు ఫోన్ చేసాను. నానమ్మతో గొడవపడి ఇంటినుండి బయటకి వచ్చిందంట. హ్మ్. మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళమని కోరాను కానీ వెళ్ళనంటే వెళ్ళను అని మొండికేసింది. వాళ్ళ నానమ్మ ఎలాంటిదో, ఎన్ని కష్టాలు పెడుతున్నదో చెబుతూ బాగా ఏడ్చింది. ఆమె చెప్పేవన్నీ నిజమే. ఆమె పాత సినిమాల్లో సూర్యకాంతం కంటే ఎక్కువ. మరేం చేస్తావూ అంటే హైదరాబాదుకి వెళ్ళి వుంటాను అంది. ఎవరి దగ్గర వుంటావూ అంటే అక్కడ ఏదయినా హాస్టల్లో వుంటా అంది. అలా హైదరాబాదుకి చెక్కేసింది. ఆమె హైదరాబాదుకి వెళ్ళి జాగ్రత్తగా హాస్టలులో చేరేంత వరకూ మధ్య మధ్యలో ఆమె గురించి కనుక్కుంటూ వున్నాను. ఆమె అక్కడ బస్సు స్టాండులో దిగిన తరువాత ఒక మగ స్నేహితునికి ఫోను చేసి అతని సహాయంతో ఓ వుమెన్స్ హాస్టల్లో చేరింది.
ఓ రెండు మూడు రోజుల తరువాత నానమ్మ ఫోను చేసింది. ఇల్లు వదిలి వెళ్లిందనీ నాకేమయినా సమాచారం తెలుసా అని ఆదుర్దాగా అడిగింది. నాకేం తెలియదని చెప్పాను. శ్వేత తను ఎక్కడుంటున్నదీ ఎవరికీ చెప్పవద్దని కోరింది. ఇంకో రెండు రోజుల తరువాత ఆమె బాబాయి విసు ఫోన్ చేసి ఇదీ... ఇదీ సంగతి శ్వేత కనపడటం లేదు అంటూ మాట్లాడాడు. నేనూ కంగారు పడ్డట్లు నటించాను. నిజానికి మా ఇద్దరి మధ్య ఏ రహస్యమూ సాధారణంగా వుండదు కానీ ఈ విషయంలో శ్వేత కోరిక మేరకు ఈ నిజాన్ని దాయకతప్పలేదు.
ఇహ అలా శ్వేత హాస్టల్లో వుంటూ స్వేఛ్ఛా జీవితం గడుపుతోందని నాకు అర్ధం అయ్యింది. లైంగిక స్వేఛ్ఛను నేను అడ్డుకోను కనుక ఆమెకు బోరింగ్ నీతి బోధలు చెప్పకుండా లైంగిక పరంగా తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు చెబుతూ వచ్చాను. ఆమెకి వద్దని చెప్పినా ఆగే మనిషి కాదని కూడా తెలుసు. అలాంటి స్థితిలో నేనూ రొటీనుగా వుంటే నన్నూ కట్ చేస్తుందని అర్ధం అయ్యి అలా నా బాధ్యత మేరకు జాగ్రత్తలు చెబుతూ వచ్చాను.
ఆ విధంగా మామధ్య మాటల్లో సాన్నిహిత్యం పెరిగింది. అందువల్ల ఆమె తండ్రితో నాకున్న అనుభవాలను గురించి క్లుప్తంగా చెప్పాను. ఆమె తండ్రి నేనూ కలిసి ఎన్నో సార్లు స్వలింగ సంపర్కం ఆనందించేవారం. మిగతా వారితో కలిసి గ్రూపు, గ్రూపుగా ఆనందించేవారం. ఇవన్నీ చెప్పాక ఆమె తండ్రితో నాకున్న ఇంతటి సాన్నిహిత్యం తెలుసుకొని చాలా సంతోషించింది.
(ఇంకా వుంది)

కొంతకాలం క్రిందట యు ఎస్ లోని కాలిఫోర్నియా రాష్ట్రంలో స్వలింగ వివాహాలను నిషేధం గురించి ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ జరుపగా చాలామంది ప్రజలు నిషేధానికి అనుకూలంగా వోటు వేసారు. అలా ఆ రాష్ట్రంలో సేం సెక్స్ వివాహాలు జరగకుండా అయ్యింది. ఎక్కువ సంఖ్యలో గొర్రెలు ఒకవైపు పోగానే ఆ మార్గం సరి అయినదని అనుకోలేము కదా. అందుకే ఆ రాష్ట్రంలోని గేలు కోర్టుకి ఎక్కారు. కొద్ది రోజుల క్రితం స్వలింగ వివాహాలకు అనుకూలంగా కేంద్ర న్యాయాధికారి తీర్పు నిచ్చాడు. ఇక ఆ రాష్ట్ర ప్రజలు వచ్చే బుధవారం నుండీ ఎంచక్కా తమ సెక్సుకు చెందిన జతగాళ్లను వివాహం చేసుకోవచ్చు.
అయితే హోమోలకు ఇది తాత్కాలిక విజయమే అనుకోండి. హోమోఫోబియా వున్నవారు పై కోర్టుకి వెళతారు. అక్కడేమవుతుందో తెలియదు. అక్కడ ఎవరు గెలిచినా ఎగస్పార్టీ వాళ్ళు చివరగా కేంద్ర సుప్రీం కోర్టుకు ఎక్కుతారు. దాని నిర్ణయం ఇహ అంతిమం. ఒక రకంగా అదే మంచిది లెండి. ఇప్పుడు యు ఎస్ లో ఒక్కో రాష్ట్రంలో ఒక్కో రకంగా దీని గురించి విధానాలున్నాయి. ఒక సారి గనుక దేశ అత్యున్నత కోర్టు తీర్పు ఇస్తే ఈ కన్‌ఫ్యూజన్ అంతా తీరిపోయి దేశం మొత్తానికీ ఒకే విధానం అమల్లోకొస్తుంది. మరి అక్కడ కూడా స్వలింగ సంపర్కులు గెలవాలని ఆశిద్దామేం.
భారత దేశంలో కూడా స్వలింగ వివాహాలు చట్టబద్దం కావాలి. బ్లాగుల్లోని మేధావులూ, కళాకారులూ, పౌర హక్కుల ప్రచార కర్తలూ, అభ్యుదయ వాదులూ, స్త్రీ వాదులూ, ఇలా పలు రకాల వర్గాలకి చెందిన వారు ఇలాంటి విషయాలపై మౌనంగా వుండరాదు. వారి వారి అభిప్రాయాలనీ, వారియొక్క స్టాండ్ నీ తెలియజేయాలి. ఈ విషయాన్ని ఒక అంటరాని విషయంగా, కేవలం ఓ శరత్ విషయంగా చూడరాదు. ఇలాంటి విషయాలపై ఒక్క నా బ్లాగులోనే కాకుండా ఇతర బ్లాగుల్లోనూ పాజిటివ్ గానో నెగటివ్ గానో చర్చ జరగాలి.
http://www.cnn.com/2010/US/08/12/california.same.sex.ruling/index.html?hpt=T2

ఇందులో ఆమె పేరు మరియు కొన్ని వివరాలు మారుస్తున్నాను. శ్వేత నాకు చిన్నప్పటినుండీ తెలుసు. మా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ కూతురు. ఈమె పుట్టిన రెండేళ్ళకే మా ఫ్రెండ్ ఏక్సిడెంటులో మరణించాడు. ఈ అమ్మాయి తన తల్లి దగ్గర వేరే టవునులో వుంటుండటంతో ఆ తరువాత ఈ అమ్మాయిని చాలా కాలం చూడలేకపోయాను. కొన్నేళ్ళ క్రితం ఈ అమ్మాయి తన నానమ్మ దగ్గర వుంటోందని తెలియడంతో చూడటానికి వెళ్ళాను. అప్పుడు తొమ్మిదవ తరగతి చదువుతోంది. ఈ అమ్మాయి బాబాయి, మా ఫ్రెండు తమ్ముడు కూడా నాకు క్లోజ్ ఫ్రెండే. అమ్మాయి నానమ్మ నన్ను చూసి చాలా సంతోషించింది.
అలా కొంతకాలం గడిచాక ఆ అమ్మాయి బాబాయి విశ్వం నాకు యు ఎస్ కి ఫోన్ చేసాడు. అతడిని విసు అని పిలుస్తాం. విషయం ఏంటంటే శ్వేత తొమ్మిదవ తరగతి నుండే ఆనందించడం ప్రారంభించిందిట. ఎదురింటి అబ్బాయితో ఆమెకు సరస సల్లాపాలు గత రెండేళ్ళుగా నడుస్తూ ఎంత వద్దనా వినడం లేదట. మరి కొన్ని నెలలయ్యాక ఆ అమ్మాయికి పెళ్ళి చెయ్యబోతున్నట్లు చెప్పాడు విసు. ఎంత చెప్పినా ఆ అమ్మాయి వినకపోవడంతో పెళ్ళి చేస్తే నన్నా దారికొస్తుందని చెప్పి మైనారిటీ తీరని అమ్మాయికే పెళ్ళి చేసి పడేసారు. శ్వేతకు అప్పటికి ఇంటర్ మొదటి ఏడాది మాత్రమే పూర్తి అయ్యింది.
ఓ నాలుగున్నర ఏళ్ళ క్రితం ఒక వారం రోజుల కొరకు ఇండియా వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు కూడా నానమ్మ ఇంట్లోనే వుందా అమ్మాయి. అప్పటికి ఆమె పెళ్ళి అయ్యి కొన్ని నెలలే అవస్తోంది. ఆ అమ్మాయిని కలిసి శుభాకాంక్షలు తెలియజేసి వచ్చేసాను. హైదరాబదులో విసుతో కలిసి శ్వేత భర్తని కూడా కలుసుకొని అందరం కలిసే తిరిగాము. అతను మంచి స్నేహశీలి. మంచి వ్యక్తిగా అనిపించాడు.
ఆ తరువాత మళ్ళీ ఆరు నెలలకి అంటే ఓ నాలుగేళ్ళ క్రితం మళ్ళీ ఇండియా వెళ్ళి మూడు నెలలు వున్నాను. చాలా రోజుల వరకు ఆమెను కలవలేకపోయాను కానీ ఆమె గురించి తెలుస్తూనేవుంది. ఆమె భర్త దగ్గరి నుండి వచ్చేసింది. మళ్ళీ భర్త దగ్గరికి వెళ్ళనని మొండికేస్తోంది. ఎవరు ఎంత చెప్పినా వినడం లేదు. విషయం ఏమిటంటే హైదరాబాదులో కంప్యూటర్ కోర్సు చేస్తున్నా,కాలేజీకి వెళుతున్నా అని ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళి వేరే వారితో వ్యవహారాలు సాగించేదట. ఆ విషయం భర్తకు తెలిసాక సహజంగానే గొడవలు మొదలయ్యాయి. భర్త కూడా ఈమెని వద్దంటున్నాడు.
హ్మ్. ఈ విషయంలో నేను రంగ ప్రవేశం చెయ్యాల్సిన అవసరం వుంది అనిపించి కెనడాకి బయల్దేరడానికి మూడు రోజుల ముందు ఆమెని నానమ్మ ఇంట్లో కలిసాను. వేరే గదిలోకి పిలిచి విషయం అడిగాను. భర్త నాకు ఇష్టం లేడు, వీళ్లంతా నన్ను అతనితో సంసారం చెయ్యమని హింసిస్తున్నారు అని క్లుప్తంగా చెప్పింది. అవతల నానమ్మ వుండటంతో వివరంగా మాట్లాడటానికి మాకు వీలు కాలేదు. సరే, నేను కెనడా వెళుతున్నానని చెప్పేసి నా ఈమెయిల్ ఐడి, ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చి కంటాక్ట్ చెయ్యమని చెప్పాను. అప్పుడు వివరంగా మాట్లాడి సమస్యకి పరిష్కారం చూద్దాం అన్నాను. అప్పటికి శ్వేతకి ఇంటర్ రెండో ఏడు పూర్తయ్యింది.
(ఇంకా వుంది)

ఓ మూడేళ్ళ క్రితం న్యూజెర్సీలో వుంటూ ఉద్యోగ ప్రయత్నాలు చేస్తూ బెంచ్ మీద వున్న రోజులవి. మాలో ప్రవీణ్ అనే మిత్రుడు చాలా చిలిపి. ప్రాక్టికల్ జోక్స్ అంటే చాలా ఇష్టం. చామంది మగవారిని ఆడపేరుతో చాట్ చేస్తూ ఆడుకునేవాడు. అది పెద్ద విశేషం కాదనుకోండి. కానీ మావాడు కొన్ని రోజులు అలా ఏడిపించాక తన సెల్ ఫోను నంబర్ కూడా ఇచ్చి వెంటనే ఫోన్ చెయమనేవాడు. అవతలవారు ఆదరాబాదరాగా ఫోన్ చేస్తే మనవాడు ఆడగొంతుతో తియ్యగా మాట్లాడితే అవతలి వారు ఐసయిపోయేవారు.
అలా అప్పుడప్పుడూ వారితో స్త్రీ స్వరంతో మాట్లాడుతూవుండేవాడు. ఇంత హొయలు ఒలకబోస్తూ మాట్లాడుతున్న ఈ అమ్మాయి చూడ్డానికి ఇంకా ఎంత బావుంటుందో అని ఇతని ఫోటో తెగ అడిగేవారు . ఏడిపించీ, ఏడిపించీ, ఊరించి, ఊరించి చివరికి ఈ క్రింది ఫోటో పంపేవాడు. అలా ఈ ఫోటో బాగా గుర్తుండిపోయింది. కొన్ని రోజుల క్రితం ఎందుకో గూగుల్లో ఫోటోలు చెక్ చేస్తుంటే ఈ ఫోటో కనపడి ఆ రోజులు గుర్తుకువచ్చాయి.
కొద్దిరోజులయాక అతనూ మరో ఫ్రెండు ప్రసాద్ కలిసి నన్ను కూడా ట్రిక్ చేద్దామని చూసారు. ఒక ఆంటీ పేరుతో నాతో చాట్ చేసి కాస్సేపు నమ్మించినా కొద్దిసేపట్లో సంథింగ్ రాంగ్ అని వారిని కనిపెట్టేసాను కనుక సరిపోయింది. లేకపోతే వాళ్ళిద్దరూ నన్ను ఎంత ఆడుకునేవారొ - నన్ను హమాయకుడిని చేసేసి!

న్యూయార్క్ పట్టణంలో ట్విన్ టవర్స్ కూలిపోయిన స్థలానికి రెండు బ్లాకుల దగ్గర్లో మసీదుకి ఆ సిటీ అనుమతి ఇచ్చిన విషయం మీకు తెలుసనే అనుకుంటాను. అక్కడ వున్న ఒక పురాతన భవనానికి అంత దృశ్యం లేదని చెప్పి దానికి పురాతన హోదా తొలగించి మరీ న్యూయార్క్ సిటీ తన గొప్పతనన్ని చాటుకుందీ అంటే అది మనందరం హర్షించాల్సిన విషయం. ముస్లిములను ఎక్కడో సబర్బులలో విసిరేయకుండా ఇలా జనం మధ్యలో ఇంటిగ్రేట్ చెయ్యడం వల్ల వారు సులభంగా అందరితో కలిసిపోతారు. సిటీలో సాంస్కృతిక వైవిధ్యం ఎక్కువవుతుంది. నగర వాసులందరికీ డైవెర్సిటీ ట్రైనింగ్ ఉచితంగా లభిస్తుంది. ముస్లిములూ మనలాంటి వారే అని అందరికీ అర్ధమవుతుంది. వారి రోజువారి సిటీ పనులు ఇంకా తేలికవుతాయి.
ముస్లిం ఉగ్రవాదులు కూల్చేసిన స్థలానికి కేవలం రెండు బ్లాకుల దగ్గర్లో ఇలా మసీదు కానీ ముస్లిం కల్చరల్ సెంటర్ కానీ కట్టడం ఎంటి మహాప్రభో అని కొందరు క్రిస్టియన్లు గట్రా గొడవ చేస్తున్నారు, కోర్టు కెక్కుతున్నారు. అలాంటి వారి సంకుచిత మనోభావాలని మీరు తేలిగ్గా అర్ధం చేసుకోవచ్చు. ముస్లిములు మాత్రం మనలాంటివారు కాదా? సిటీ మధ్యలో చర్చులుండొచ్చు కానీ, మసీదులు వుండొద్దా? అలా అని ఏ సౌదీ అరేబియాలోనో మసీదు పక్కక గుడో, చర్చో కట్టేద్దామని అనుకునేరు. అలాంటి దేశాల వారు దర్జాగా మాది ముస్లిం దేశం అనుకున్నారు కాబట్టి ఆ ఛాన్స్ లేదు. ఎటోచ్చీ అలాంటి ఛాన్స్ లన్నీ లౌకిక వాద దేశాలకే. మరి చర్చి పక్కన మసీదూ, మసీదు పక్కన గురుద్వారా లాంటివి ఎంత కనపడితే అంత లౌకికవాద దేశం అన్నమాట. అంత ఆ దేశ ప్రజల హృదయం విశాలమని మనం అర్ధం చేసుకోవాలి.
ఇహ ఈ దేశాల్లో ఓ బోలెడంత మంది హిందువులు వున్నారు కానీ ఏం లాభం వారంతా సన్నాసులు. వారంతా బుద్ధిగా తాత్విక చింతన చేసుకుంటూ దూరంగా విసిరేసినట్టు ఏ కొండాకోనల్లోనో గుడులు కట్టుకుంటారు. ముస్లిముల్లా వారు ఇతర ప్రజలతో, ఇతర మతస్థులతో మమేకం అవుతున్నారా? లేదు. వారి పనేంటో వారు చూసుకుంటున్నారు. న్యూయార్క్ సిటీలాంటి సిటీల మధ్య గుడి కట్టాలనే ఆలోచనయినా హిందువులకి ఎప్పుడయినా వచ్చిందంటే నమ్మడం కష్టమే. ముస్లిములు చూడండి ఎంచక్కా అందరితో మమేకమవుతూ ఎంచక్కా మసీదులని అందరి మధ్యలో కట్టేసుకుంటున్నారు. ఇంకో రెండు మూడేళ్ళలో అల్లాహో అక్బర్ అని న్యూయార్క్ నగరం ప్రతిధ్వనించకపోతే నన్నడగండి. మసీదుకి పర్మిషన్ ఇవ్వగానే ముస్లిములకి పండగ అయిపోద్దా ఏమిటీ? లవుడు స్పీకర్లు అనుమతించకపోతే మత స్వాతంత్ర్యం ఏమయిపోవాలీ అంట? మరి నగర ప్రశాంతత అంటారా? అస్సలు మీకు విశాల హృదయం వుందా? వుంటే అలాంటి ప్రశ్నలు అస్సలు అలాంటి ఆలోచనలు ఎందుకువస్తాయీ? మనిసన్న తరువాత ఆత్మ విమర్శ ముఖ్యం. అది ముందు చేసుకొని మాట్లాడండి.
న్యూయార్క్ నగర నిర్ణయం చూసిన తరువాత నాకు కొద్దిగా బాధేసింది. చక్కటి నిర్ణయమే తీసుకున్నారు కానీ ఇంకా చక్కటి నిర్ణయం తీసుకుంటే ఇంకా ఎంత బావుండేదీ! కూలిపోయిన ట్విన్ టవర్స్ స్థానే ఏవో కడుతున్నారు. వాటికి బదులుగా రెండు ఎత్తయిన మసీదులు కట్టివుంటే చనిపోయిన ఉగ్రవాదుల ఆత్మ శాంతించేది కదా. అలాంటి చక్కని ధైర్యవంతమయిన నిర్ణయం తీసుకున్నందుకు న్యూయార్క్ నగర మేయర్ పేరు మిడిల్ ఈస్ట్ మొత్తం మ్రోగిపోయేది కదా. ముస్లిం ఉగ్రవాదులందరూ ఆయన గారి పేరు వారి బ్లాకు లిస్టులోంచి కొట్టేసేవారు కదా.
ఒక్కసారి ఈ దృశ్యం ఊహించుకోండి - ఎంత బావుంటుందో. న్యూయార్క్ నగర మధ్యలో ట్విన్ టవర్స్ స్థానే అంతకంటే ఎత్తయిన రెండు మసీదులు. వాటిమీద లవుడ్ స్పీకర్ల నుండి అంత ఎత్తునుండి అల్లాహో అక్బర్ అని ప్రతిధ్వనిస్తుంటే, ఆ మతం వారితో పాటూ ఇతర మతాల వారికి కూడా ఆ ప్రార్ధనలు శ్రవణానందంగా అనిపిస్తుండగా మతసామరస్యం అప్పటికప్పుడు వొత్తొత్తుగా వెల్లివిరిచి పక్కనే వున్న ముస్లిములను, పనిలో పనిగా ముఖ్యమయిన పనుల్లో వున్న టెర్రరిస్టులనూ ఇతర మతాల వారు హగ్గేసుకుంటుంటే, ఆ దృశ్యం చూస్తున్న నాలాంటి వారికి 'చూచువారికి చూడముచ్చటగా' వుంటుందంటే మీరు మాత్రం ఖండిస్తారా ఏంటీ?

కొద్దిగా ఆలోచించి మధ్యేమార్గంగా ఒక విధానం రూపొందించుకున్నాను. నా ఆచరణలో అది మీకు అర్ధం అవుతుంది.
ఈ బ్లాగులోనూ, స్వప్న రాగలీన బ్లాగులోనూ మళ్ళీ కామెంట్లు ఎనబుల్ చేస్తున్నాను. మీ వ్యాఖ్యలకి మళ్ళీ ఆహ్వానం.

కొన్ని కారణాల వల్ల ప్రయోగాత్మకంగా కొంతకాలం ఈ బ్లాగులో కామెంట్లు డిజబుల్ చేస్తున్నాను. మళ్ళీ ఎప్పుడు ఎనబుల్ చేస్తానో నాకే తెలియదు. మరీ అంతగా ఏదయినా స్పందించాలని వుంటే నాకు ఈమెయిల్ చెయ్యగలరు లేదా ఓ టపా వ్రాయగలరు. స్వప్న రాగలీన బ్లాగులో మాత్రం ప్రస్తుతానికయితే వ్యాఖ్యలు వుంటాయి.

వ్యాఖ్యాతలందరికీ ఈ తాత్కాలిక అసౌకర్యానికి క్షమాపణలు.

బ్లాగింగ్ వ్యసనాన్ని తగ్గిస్తూ, వ్యాఖ్యల మీది ఫోకసును చక్కటి టపాలు వెలువరించే వైపుగా మళ్ళించడానికి చూస్తున్నాను.

ఈ శరత్ గాడు బావుంటాడా, బావుండడా అని ముసుగు ఫుటో పెట్టిన దగ్గరి నుండీ కొద్దిగా చర్చ మొదలయ్యింది. అది అంతర్జాతీయ సమస్య కాకముందే కాస్త క్లారైటీ ఇవ్వాలని ఈ పోస్టు.
అందరికీ లాగే నా యవ్వనంలో నాకు కొంతమంది అమ్మాయిలు బంధుమిత్రులుగా వుండేవారు. నా ఆజానుబాహుత్వంతో కాకపోయినా నా రొమాంటిక్ మాటలతో కొంతమందినయినా కట్టి పడేస్తుండేవాడిని. అలా తెగ ఇంప్రెస్ అయిపోయి నా గురించి తమ స్నేహితురాళ్ళకి తెగ బాగా చెప్పేవారు. ఎప్పుడన్నా అలాంటి స్నేహితురాళ్ళను కలిసినప్పుడు వారు శరత్ అంటే ఏంటో ఊహించుకున్నాం- వీడేంటీ ఇలా పొట్టిగా ఇలా వున్నాడు అని మా లేడీ బంధుమిత్రులతో గుసగుసలాడేవారుట.
అది విని నన్ను నేను కాకుండా నన్ను పుట్టించిన అమ్మానానలను తిట్టుకునేవాడిని. అలా అలా ఆ వ్యాఖ్యలు అలవాటయి పోయి మొత్తమ్మీద నా పొట్టితనం మార్చలేను కాబట్టి అంగీకరించేసాను. అలా అంగీకరించాక ఇహ నాకు దానివల్ల బాధ కాకుండా నవ్వు వస్తుండేది. నా ఎత్తు 5' 3'' మాత్రమే. నా బరువు 52 కేజీలు. ఇంకా గొప్ప పర్సనాలిటీ వుండమంటే ఏం వుంటుంది చెప్పండి? హేండ్సం అని పిలిపించుకునే భాగ్యం ఈ జన్మకి లేదు కాబట్టి వచ్చే జన్మలో చూసుకుందాం. అప్పుడు మీరు కూడా మళ్ళీ బ్లాగర్లై పుట్టండేం! అప్పుడు చూసుకుందాం.
నా పెళ్ళయిన రెండో రోజు మా ఆవిడ ఇలా అంది "వైట్ బాగానే వున్నావు కానీ ఇంకొద్దిగా హైట్ వుంటే బావుండేది". మన చేతుల్లో లేని విషయం కాబట్టి లైట్ తీసుకున్నాను. అయితే నన్ను పొట్టోడు, పొట్టోడు అని గేలిచేయడం మొదలెట్టింది. మరి రెండు సార్లు నన్ను పెళ్ళి చూపుల్లో చూసావు కదా ఎందుకు పెళ్ళి చేసుకున్నావు అని అడిగాను. మా నాన్న చేసుకొమ్మని చెప్పాడూ అంది. మరి నువ్వు కూడా పొట్టిదానివే కదా అంటే ఆడాళ్ళు పొట్టిగా వుండొచ్చు పర్లేదూ అంది. ఆమె ఎత్తు 5'1''. నా తల ఎక్కడ కొట్టుకోవాలో, పెట్టుకోవాలో అర్ధం కాలేదప్పుడు. నేను పొట్టివాడిననే విషయం ఎప్పుడో మరచిపోయాను - నువ్వు మళ్ళీ కెలక్కు అని స్ట్రిక్టుగా వార్నింగ్ ఇచ్చాను. అప్పటినుండీ నన్ను గేలిచేయడం మానివేసింది.
క్రితం సారి ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కొంతమంది బాల్య మిత్రులు వారి ఇళ్ళళ్లకు రమ్మన్నారు. వారి ఇళ్ళళ్లకు వెళ్ళి చాలా ఏళ్ళు అయ్యింది. నేను వెళ్ళాక నన్ను చూసి వారి పిల్లలు డిజప్పాయింట్ అయ్యారు. శరత్ అంటే యు ఎస్ నుండి వస్తున్నాడంటే ఎలా వుంటాడో, ఎంతెత్తు వుంటాడో, ఎంత బావుంటాడో అనుకున్న వారంతా నా పిట్ట ప్రాణం చూసి పెదవి విరిచారు. మళ్ళీ మా అమ్మా నానలను తిట్టుకున్నాను.
అయినా శారీరకంగా బావుండటంలో ఏం వుంది లెండి, మనస్సు బావుండాలి కానీ కదా. మరి నా మనస్సు మరీ విశా...లం కదా. ఇంకా లోటేం వుంది. సినిమాలలో పొట్టి కమెడియన్లను గేలి చేస్తున్నప్పుడు మనస్సు చివుక్కుమంటుంది కానీ ఏం చేస్తాం - మనమూ నవ్వుతాం. ఏడవలేక నవ్వుతాం :)) ఇలాగే. ఇప్పుడు ఇండియా వెళుతున్నా కాబట్టి కొంతమంది బ్లాగర్లను కలుస్తాను కాబట్టి వారు నాముందే పెదవి విరిచేయకుండా ఇలా మెంటల్గా ప్రిపేర్ చేస్తున్నానన్నమాట ;)

ఇది కేవలం నా బ్లాగులకి సంబంధించి మాత్రమే. ఇతరుల బ్లాగులకి ఇలా అయివుండవచ్చు లేదా అయివుండకపోవచ్చు !

స్వప్న రాగలీన బ్లాగుకి నిన్నటి స్టాటిస్టిక్స్:
Top Traffic Sources                            
Sources                                 Visits % visits


maalika.org                                48 30.38%

koodali.org                                41 25.95%

sarath-kaalam.blogspot.com       37 23.42%

haaram.com                               14 8.86%

(direct) ((none))                           7 4.43%


శరత్ కాలం బ్లాగు నిన్నటి స్టాటిస్టిక్స్:
Top Traffic Sources
Sources                                 Visits % visits


maalika.org                              112 35.56%

koodali.org                              105 33.33%

haaram.com                               21 6.67%

google                                       19 6.03%

blogger.com                              12 3.81%

వేణువు బ్లాగులో నేమో వాలి తోక ఎ౦త పొడవు సుగ్రీవుని తోక ఎ౦త పొడవు అని కొలుస్తున్నారు. నాగమురళి బ్లాగులోనేమో ఏదో రామారావుకి ఈకలు పీకుతున్నారు. మనమేమో మలక్కు లాగా మేధావుల౦ కాదాయే - ఆ చర్చల్లో పాల్గొనడానికి. కానీ అలా౦టి గ౦భీరమయిన విషయాలు చర్చి౦చక పోతే మన ఇమేజీ గ్రాఫు పడిపోదూ? వీడు రోజూ పాటలే పాడుతాడు కానీ మలక్కు లాగా మోకాల్లో కూడా వీడికి కనీస౦ కోడి  బుర్ర  కూడా లేదు అని జనాలు ఓ ఘోర౦గా అపోహ పడే ప్రమాద౦ వు౦ది కాదూ!
అ౦దుకే ఎలాగబ్బా అని ఆలోచి౦చగా ఆలోచి౦చగా నాకెక్కడో వాచిపోయి౦ది. అప్పుడు బ్లాగు తల్లి ప్రత్యక్షమయిపోయి "ఎదవా, సన్నాసీ, కన్నా హి౦త చిన్న విషయ౦ గురి౦చి అ౦తగా వాయగొట్టుకోవడ౦ ఎ౦దుకు నాయనా, నేనున్నాను కదా" అని ముద్దుగా తిట్టేసి ఈ పరమ గ౦భీరమయిన కాపీ ప్రశ్న ఒహటి సెలవిచ్చి అ౦తర్ధాన౦ అయిపోయి౦ది. మరి నా ప్రశ్నకి సమాధాన౦ దొరకలేదనుకో౦డి నా పైత్య౦ ఇ౦కా ఎక్కువయిద్ది. దాన్ని మళ్ళీ మీ మీదే రుద్దబుద్దవుద్ది. అ౦దుకే మరి మర్యాదగా నా ప్రశ్నకి సమాధాన౦ ఇవ్వ౦డే౦!

ఇది కూడా స్లీజీ పోస్టే, బుద్ధిమంతులు ఎవరన్నా వుంటే కిందికి వెళ్ళకండి. వోక్కే!
అవి సూర్యాపేటలో వుంటున్న రోజులు. కొత్త బస్సు స్టాండ్ దగ్గర్లో కొత్తగా మా ఇల్లు కట్టినందువల్ల చుట్టుపక్కల పెద్దగా ఇళ్ళు వుండకపోయేవి. మా ఇంటి పక్కన ఒక వైపు ఖాళీగా వుండేది. ఆ స్థలమ్లో మా ఫ్రెండ్సు తో కలిసి ఓ ఓండ్ర   పెడుతూ గోడ మీద కాలెట్టి  గ్రూపుగా పాట పాడుతుండేవాడిని.  వేసవి కాలమ్లో పైన డాబా మీద పడుకునే వారం కాబట్టి రాత్రి పూట పైనుండి క్రిందికి వినిపిచ్చేలాగా మా గానామృతం సాగుతూవుండేది. 
మరో వైపు మా ఇంటి ఎదురుగా ఓ బ్రతకలేని బడిపంతులుకు అందమ్లో ఆణిముత్యాల్లాంటి అరడజను ఆడపిల్లలు వుండేవారు. వారిని చూసి కూడా కుర్రాడినయిన నేను లైను వేయకపోతే వారి మనోభావాలు తీవ్రంగా గాయపడి డిప్రెషనుకు గురవుతారని ఎంతో పెద్దమనసు చేసుకొని అందులో నాకు తగిన అమ్మాయిని చూసుకొని లైను వేయడం మొదలెట్టాను. అలా అలా మా స్నేహం పెరిగింది. మా తొట్టి గ్యాంగును కూడా ఆమెకు పరిచయం చేసాను. అలా అలా ఆ అమ్మాయి వాళ్ళింటి ముందు నిలబడి మమ్మల్ని గమనిస్తూవుండటం, మేము ఆమె అమ్మా, నానలకీ తెలియకుండా ఏవేవో సైగలు చేస్తుండటం జరుగుతూవుండేవి. 
అదలా వుండగా ఒక శుభముహూర్తాన ఆమెకో చక్కని డవుట్ వచ్చింది. అలాంటి డవుట్ వస్తే మనస్సులో పెట్టుకోవాలా! అలా కాకుండా మమ్మల్ని ఈ విధంగా అడిగేసింది " మీరందరూ రోజూ మీ ఇంటి ప్రక్కనే ఎందుకు పాట పాడుతారు?"   హ్మ! ఆమె బాధ మాకు అర్ధమయ్యింది. ఆమె బాధని తొలగించాలని అందరమూ ఏకగ్రీవంగా నిర్ణయించుకున్నాము. పాపం, ఆడపిల్ల. అందునా బంగినపల్లీ మామిడి పండు వంటి ఆడపిల్ల అలా బాధపడుతుంటే ఎవరయినా చూస్తూ ఊరుకోలేరు కదా. పైగా మా మనస్సులు మహా మెత్తనాయే. 
సరే, అని ఒక రోజు ముహూర్తం నిర్ణయించాం. ఆమె వారి ఇంటిముందు నిలబడి చూస్తుండగా వాళ్ల ఇంటి వైపు వెళ్ళాము. మేము అటువైపు ఎందుకు వస్తున్నామా అని ఆసక్తిగా మాకేసి చూడనారంభించింది. చటుక్కున వారి ఇంటి పక్క గోడ వైపు తిరిగాము. వాళ్ళింటి పక్కన కూడా బోలెడంత ఖాళీ స్థలం వుండేది. ఆమెకు కనిపించనంత దూరం వెళ్ళి వాళ్ళింటి పక్కన అందరం కలిసి గ్రూపుగా పాట పాడి వచ్చాము. తిరిగి వచ్చేప్పుడు వెనక్కి తిరిగి ఆమె ఇప్పటికయినా సంతోషంగా వుందో లేదో అని చూసాను!

... బావుంది అని మెచ్చుకోకండి!

నాకేమో నా ఫుటో ప్రొఫయిల్లో పెట్టుకోవాలని ఆరాటం. కొంపదీసి నా అందానికి డంగై ఎవరన్నా మెచ్చుకుంటే అన్న వర్రీ నాది. ఆమాత్రం దానికి ఫుటో పెట్టుకోవడం ఎందుకూ అని అడగొద్దు. అదో టైప్ ఇచ్చింగంతే. ఫుటో పెట్టుకుంటే కానీ అది తీరదు. అందుకే ఇలా ముసుగేసుకొని తీసుకున్నాను ఓ ఫుటో. ఒక్క దెబ్బకి రెండు పిట్టలు. ఇంకో పిట్ట కూడా పడిపోతుంది. ఈ ఫుటో చూసి పిల్ల కాకులెవరన్నా మూర్ఛపోకుంటే చూడండి. ఇంకో లాభం కూడా వుంది - ఇలాంటి ఫుటో పెట్టుకుంటే అనామకుల  లేకి వ్యాఖ్యలతో పాటుగా,  శరత్ లాంటి నామకుల ప్రశంసల బారి నుండి కూడా తప్పించుకోవచ్చు.

ఈ ఫుటో నిజ్జంగా నాదేనా అన్న అనుమానం వచ్చిన వారు వచ్చే జన్మలో ప్రవీణ్ అయిపుడతారు!

ఇంతకుముందు టపాలో నేను ప్రస్థావించినటువంటి విషయాలు బహిరంగంగా చెప్పుకోలేకపోతే సీత గారిలా అజ్ఞాతంగా అయినా చెప్పుకోవచ్చు. చెప్పడం, అలాంటి సమస్యలను వెలికితీయడం, చర్చించడం, పరిష్కారాలు వెతకడం అన్నవి కాలక్షేపానికి కాలక్షేపం ఇవ్వడంతో పాటుగా, మెదడుకి పదును పెడుతాయి. కొందరికి పరిష్కారం చూపిస్తాయి. మీ ఇంట్లో సొరకాయ ఎంత పొడుగు వుంది, మా ఇంట్లో సొరకాయ ఇంత పొడుగు వుంది, పంట పొలాల్లో పాట లాంటి నా టపాలాంటి చచ్చు పుచ్చు  టపాల కన్నా అవి చాలా వరకు బెటర్.
సరే, అవి వ్రాస్తే మాకేంటి? అని అడుగుతున్నారు. ఇపుడు మీరు వ్రాస్తున్నవి చదివితే మాకేంటి అని అడుగుతున్నాను నేను! ఎవరిష్టం వచ్చినట్లు వారు వ్రాస్తారు అన్నది నిజమే. అందరూ అలాంటివి వ్రాయాలని కాదు గానీ కొందరయినా , ఒక్కరయినా వ్రాయట్లేదే అన్నదే నా చర్చ. పోలోమంటూ అందరూ కడివెడు కడివెడు కన్నీళ్ళు బ్లాగుల్లో కుమ్మరించినా ఏడుపుగొట్టు సినిమాల్లా మళ్ళీ బ్లాగులోకానికి కూడా దూరంగా వుండాల్సివస్తుంది. అంచేతా, మై డియర్ లేడీ బ్లాగర్స్, అందరినీ వ్రాయమని ఉచిత సలహా ఇవ్వలేదు, కొందరినన్నా వ్రాయమని కోరాను - వైవిధ్యం కోసం. ఓక్కే? అవన్నీ వ్రాయడం కష్టం కదా - చేతులూ, వేళ్ళూ, కళ్ళూ ఎంత నొప్పెడతాయీ. హమ్మో అన్ని త్యాగాలు చేయాలా అన్నది వారి మరో ప్రశ్న. వద్దు, అన్ని త్యాగాలు చేసి త్యాగమూర్తులు కావద్దు. నిజంగా వ్రాయలనుకున్నవారు ఆ నొప్పులకు సిద్ధమయే వుంటారు. వ్రాస్తే మాకేం వస్తుంది అన్నది ఒక ముఖ్యమయిన ప్రశ్న. ఇప్పుడేం వస్తోందేం? ఎవరయినా టిక్కెట్లు పెట్టి కొనుక్కొని చదువుతున్నారా? ఇప్పుడేం వస్తోందో అవి వ్రాస్తే ఆ వచ్చేవేవో ఇంకా బాగా వస్తాయి. గ్యారంటీ. లిస్టు చెప్పండి - బ్లాగులు వ్రాయడం వల్ల మీకు కలుగుతున్న ఉపయోగాలు.
అదే విషయం మొగాళ్ళకి చెప్పొచ్చు కదా అంటారు. ఇది ఎలా వుంటుందంటే పక్కోడికి చాక్లెట్ ఇచ్చావు నాకెందుకు ఇవ్వలేదు అని ఫిర్యాదు చేసినట్లు. నాతో సహా ఇంకో ఇద్దరయినా అప్పుడప్పుడయినా వ్రాస్తున్నారు. అందులో ఓకటి సంకలినిల్లో రాకపోవచ్చు. పేర్లొద్దు లెండి - మళ్ళీ ఎదవ గొడవ మొదలవుతుంది. వారు అన్నీ కాకపోయినా, ప్రతీసారి కాకపోయినా అప్పుడప్పుడయినా కాస్త వైవిధ్యం కురిపిస్తున్నారు. ఇహ మిగతావారంటారా? నువ్వెవడివి బే మాకు చెప్పడానికి - పంజూసుకో అంటారు. మీరయితే మెత్తని హృదయం కాబట్టి తిట్టినా సరే దెబ్బలు తగలవు. అందుకే మిమ్మల్ని టార్గెట్ చేసుకున్నాను. ఎందుకు ఎందుకు అంటే ఏం చెప్పమంటారు మరి? ప్రతి అడుగూ ఆలోచించీ చించీ వేస్తామా? కొన్ని అడుగులు అలా అలా అలవోకగా పడుతాయి. కుడికాలు ముందు వేస్తే ఎడమకాలు అలుగుతుందా? ఏది ముందు, ఎవరు ముందు అనేది ముఖ్యం కాదు - ఇసయం, ఇసయం ముక్కెం.
మరి మీరు మాత్రం అన్నీ వ్రాస్తున్నారా అన్నది కొందరి ప్రశ్న. నేను పబ్లిగ్గా వ్రాస్తున్నాను. నాకో కుటుంబమూ వుంది. అందువల్ల నేను ఎంత వ్రాసుకున్నా 10% మాత్రమే వ్రాయగలను. 90% రహస్యాలు, సమస్యలు నేను వ్రాయలేను. అదే అజ్ఞాతంగా వ్రాసివుంటే కేవలం 10% కప్పిపుచ్చి మిగతా 90% వ్రాయడానికి అవకాశం వుండేది. ఇప్పుడు అజ్ఞాతంలోకి వెళ్ళి స్వేచ్చగా వ్రాసుకుందామనుకున్నా కుదరదు. నా శైలి అందరికీ తెలిసిపోయింది కాబట్టి ఈజీగా మీరందరూ గుర్తుపడతారు. ఇహ రౌడీ అయితే ఈ బ్లాగులో ఎన్ని చుక్కలు వున్నాయి, ఆ బ్లాగులో ఎన్ని చుక్కలు వున్నాయి లెక్కలు పెడతారు :)  
ఇహ ఆ పది శాతం విషయాలు కూడా కేవలం నా గురించి మాత్రమే వ్రాసుకోగలను. నా దగ్గరి వారి గురించి వ్రాయడానికి వారికి ఇష్టం వుండాలి కదా. వారూ మీలాంటి గొర్రెలే కాబట్టి వారు అందుకు ఇష్టపడరు, అనుమతించరు. అలా అనుమతి ఇవ్వకపోయినా వ్రాసే గట్స్ లేవా అంటే అది గట్స్ కి సంబధించిన విషయం కాదు. ఒకరి అనుమతి లేకుండా ఒకరిని గుర్తించేలా బయటకి చెప్పకూడని విషయాలు వ్రాయడం నా దృష్టిలో భావ్యం కాదు. మీ దృష్టిలో భావ్యం అయివుండవచ్చు.
నా గురించి నేనే చాలా వరకు బాధ్యుడిని కాబట్టి నా గురించి కొంతయినా వ్రాసుకోగలుగుతున్నాను. మిగతా ఎవ్వరూ అలాంటివి వ్రాయలేని పరిస్థితుల్లో ఆ మాత్రమూ ఎక్కువే. అయితే అప్పుడప్పుడయిన్న నా బ్లాగుల్లో ఇతరుల వివరాలు మార్చి నాకు తెలిసిన ఆడవారి సరదాలూ, వ్యధలూ, సవాళ్ళూ, శృంగారాలూ ఏకరువు పెడదామనుకుంటున్నాను. ఏం చేస్తాం మరి, మీలో ఎవరూ సరిగ్గా ముందుకు రాకపోతే?
అలాంటివి ఎవరూ వ్రాయకపోతే కొత్తగా వచ్చేవారు బ్లాగుల్లో చాలా పద్ధతిగా వుండాలేమో అని భ్రమపడాల్సివుంటుంది. నెట్టులో వున్న గొప్ప విషయం ఎనానిమిటీ. అనవసరంగా పబ్లిక్ బ్లాగరయ్యానేమో అనిపిస్తుంది. ఈ లేకి అజ్ఞాతల చిరాకుకు మంచి మందు మనం కూడా అజ్ఞాతంగా వ్రాయడమే. నేను కూడా అలా అజ్ఞాతంగా కామెంట్లు వ్రాసివుంటే నేను వేసిన చిన్న చిన్న సన్నాయి నొక్కులకు కూడా ఈరోజు ఇలా సౌమ్య నన్ను దోషిగా నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేయడానికి అవకాశం వుండేది కాదు. ఏం చేస్తాం - కామెంట్లన్నీ పబ్లిక్ గానే వెయ్యాలనేది నా కమిట్మెంట్. అందువల్ల కొన్ని సైడ్ ఎఫెక్టులు వస్తుంటాయి. సరే.
సొ, పబ్లిక్ బ్లాగర్లకి అంత స్వేఛ్ఛ లేదు కానీ ఎనానిమస్ బ్లాగర్లకి పూర్తి స్వేఛ్ఛ అని కాదు గానీ చాలావరకు స్వేఛ్ఛ వుంది. మన మనసంతా బ్లాగులో పరిచే అవకాశం వుంది. అందువల్ల నెట్టులోని ఎననిమిసిటీని ఎడ్వంటేజీగా తీసుకొని ఎవరయినా తమ మనస్సును విప్పిచెప్పాలనుకుంటే వారికి ఇదే నా అభినందన. అలా అని ఏది వ్రాసినా చెల్లుతుంది అని కాదు. చట్టవ్యతిరేకమయిన వ్రాతలు వ్రాస్తే ప్రభుత్వం దగ్గర అజ్ఞాతల ముసుగులు తీసి బయటపడేసే పద్ధతులు వుంటాయి. మాకేం వస్తుంది, మాకేం లాభం లాంటి శషభిషలకు పోకుండా వ్రాయాలనిపించింది, పరచాలనిపించి పరిచేయడమే.
ఓ సాధారణ జీవనం గడపడానికీ, ఓ సాహసోపేతమయిన జీవితం గడపడానికి ఎలాంటి తేడా వుందో అలాగే సాధారణ వ్రాతలు వ్రాయడానికీ, సాహసమయిన వ్రాతలు వ్రాయడానికీ మధ్య అలాంటి తేడా వుంటుంది. మీకు బ్లాగుల్లో థ్రిల్ రైడ్ కావాలంటే సాహసోపేతంగా వ్రాయండి, మొగుడి చంకనెక్కడమే పెద్ద థ్రిల్ రైడ్ అనుకుంటే మామూలుగానే వ్రాస్తుండండి. ఛాయిస్ వుంది - ఛాన్స్ తీసుకోండి.

(అయిపోయింది)

!

నా బ్లాగుల్లో కానీ, సీతా కాలం బ్లాగులో కానీ కామెంట్లు వెయ్యాలని ఎంత ప్రయత్నించినా కామెంట్ బాక్స్ కనిపించడం లేదు. ప్రాక్సీ సమస్య వల్ల  ఫయిర్ ఫాక్స్ పనిచేయడం లేదు. గూగులమ్మని పరిష్కారం అడిగితే IE ఎంబెడ్డెడ్ కామెంటు బాక్సుల్లోనే ఈ సమస్య అని తెలిసింది. అందుకే ప్రస్తుతానికయితే ఫుల్ పేజీ కామెంటు బాక్సుగా మారిస్తే ఇప్పుడు కామెంటు బాక్స్ కనపడుతోంది.

ఇదే సమస్య వున్న సీతా కాలం సీత గారు కూడా కామెంట్ బాక్స్ సెటింగ్స్ మారిస్తే నాలాంటి వారు కామెంట్స్ వెయ్యడానికి వీలవుతుంది. అలాగే ఈ సమస్య వున్న ఇతర బ్లాగర్లూ పై పరిష్కారం చూడండి. ఈ సమస్య అంతా బ్లాగర్లో కొత్త టెంప్లేట్స్ పెట్టుకున్నాక వచ్చినవే.

సీతా కాలం బ్లాగులో నేను వెయ్యాలనుకున్న వ్యాఖ్య:


"'ఈయన పేరు.. అని.. ' నేం ప్లేట్ చూపించింది"

ముందుగా ఇది చదివి నేను అనుకున్నదేమంటే మంది ఎక్కువయ్యి భర్త పేరు మరచిపోయిందేమోనని!

కొంతకాలం క్రితం నా యూట్యూబ్ ఛానల్లో ఒక ప్రకటన చేసాను. రోమాంటిక్ విషయాలే కాకుండా రాజకీయాలూ, హాస్యం, రచనలూ, ఆరోగ్యం వగైరాల గురించి కూడా వీడియోలు రూపొందిస్తా అని చెప్పాను. అప్పుడొక కామెంటర్ ఇలా అన్నారు "అవన్నీ రెగ్యులర్ మీడియాలో వచ్చే విషయాలే. ఇంటర్నెట్టులో వున్న అడ్వంటేజ్ ఏమిటంటే పెద్దగా పరిమితులు లేకపోవడం. దానిని అడ్వంటేజీగా తీసుకొని రెగ్యులర్ మీడియా ఇవ్వని, ఇవ్వలేని విషయాలను మీరు అందించండి". ఆ సూచన నాకు బాగా నచ్చింది.
తెలుగు బ్లాగోస్ఫియరులో ఎంతో మంది ఆడ బ్లాగర్లు వున్నారు. కానీ ఏం లాభం అందరూ వ్రాసేవీ మామూలు మీడియాలో వచ్చేవాటికన్నా పెద్దగా వైవిధ్యంగా వుండటం లేదు. సాధారణ మీడియాలో చెప్పని, చెప్పలేని, చెప్పకూడని విషయాలను ఎంతమంది స్త్రీలు ఈ బ్లాగ్ మీడియా ద్వారా వెల్లడిస్తున్నారు? ఏ లేడీ బ్లాగరుని చూసినా పోనీ కొద్దిగా కేడీ అనుకున్న బ్లాగర్లని చూసినా ఏమున్నది గర్వకారణం? స్త్రీ బ్లాగు జాతి చరిత్ర మొత్తం గొబ్బెమ్మలు, ముగ్గుల పారాయణత్వం! ఏ బ్లాగర్ ని చూసినా పాతివ్రత్యమే, హైపోక్రసీనే. భూమిక లాంటి స్త్రీజైన్లూ, కల్పనా రెంటాల లాంటి కొద్ది మంది 'అయిదో గోడ' లాంటి తమ కథలు, నవలల్లో మాత్రం కాస్త ధైర్యంగా వ్రాస్తున్నారు. అయితే ఇక్కడ ఆంశం కథలూ, కవితలూ, నవలలూ కాదు. స్వంత అనుభవాలూ, అనుభూతులూ, ఆలోచనలూనూ.
ఎవరిని చూసినా చిన్నప్పుడు తొక్కుడు బిళ్ళ ఆట ఎట్లా ఆడేవారం, గొబ్బెమ్మలకు ముస్తాబు ఎలా చేసేవారం, పేడ మరియు దానివల్ల ఉపయోగాలు, టమాటా - కోడిగుడ్డు కూరలో ముందు కోడిగుడ్డు వెయ్యాలా లేక టమాటా వెయ్యాలా (హి హీ, ఇది నా సందేహం లెండి - పనిలో పనిగా ఎవరయినా జవాబు ఇవ్వకూడదూ. అది తెలియక మొన్న ఆదివారం ఆ కూర చెడగొట్టుకున్నాను), మా ఆయన ఎంత పొడుగు మల్లెపూలు తెచ్చి ఇచ్చారు, మా ఆయన బంగారం, పెళ్ళి చూపుల్లో ఎన్ని సార్లు ముసుముసి నవ్వులు నవ్వానూ, కోడిగుడ్డుకి ఎన్ని ఈకలుంటాయి లాంటి సాధారణ విషయాలే తప్ప అంతకు మించి దాటి రారే!
మా ఆయన నిన్న ఎన్ని హింసలు పెట్టాడు, ఎవడు తమకి లైన్ వేసాడు, ఎవడు తమని ముందుగా రేప్ చేసాడు, ఏ హీరో అంటే క్రశ్శు, తాము ఎదుర్కొన్న లైంగిక సమస్యలు, ఆరోగ్య సమస్యలు, సామాజిక సమస్యలు, ప్రేమలో భంగపాట్లు, ఎంతమందిని తాము ప్రేమ పేరుతో మోసం చేసిందీ లేదా తమని ఎంతమంది మోసం చేసిందీ, తాము చూసిన అన్యాయాలు మొదలయినవి ఏవన్నా వ్రాస్తారేమో అంటే ఎవ్వరూ వ్రాయరే.
ఇప్పుడు వున్నవాళ్లనే కాదు, రేపు మా దగ్గరి వారు ఎవరయినా బ్లాగులు ఓపెన్ చేసినా అంతే పరిస్థితి. అందరూ పరిపూర్ణ మహిళలు. ఎవరిలోనూ లోపాలుండవు. తల్లితండ్రులు వీరిని చక్కగా పెంచుతారు, కన్యగా భర్తకి అంకితం అవుతారు. వీరికి ఇతర ప్రేమలూ, రేపులూ వుండవు. చక్కటి పిల్లలని కంటారు. రోజూ వచ్చేప్పుడు మొగుడు మూరెడు మల్లెపూలు తీసుకొని వచ్చి మెడకాయ మీద వున్న జడకాయ మీద తరుముతాడు. వీరికి అందరూ చక్కని మిత్రులే వుంటారు. మగ మేల్ మిత్రులు వుండటం చాలా తక్కువ.
నేను ప్రస్థావించిన విషయాలు మనసు విప్పి వ్రాయాలంటే బాగా ధైర్యం వుండాలి. ఎందుకంటే అజ్ఞాతల నుండీ వెటకారాలు, చాదస్తుల నుండీ ఫత్వాలూ రావచ్చు. అప్పుడు తోటి ఆడ బ్లాగర్లే 'ఛీ ఇది చెడ్డది - ఇది పవిత్రమయిన ఆడ బ్లాగులోకంలో చెడ పుట్టింది' (మగ బ్లాగులోకాన్ని నాలాంటి వారెప్పుడో బలాత్కారం చేసిపెట్టారు కాబట్టి హంత సతీవ్రతం ఇప్పుడు లేదు) అని తమ తమ గుంపులల్లొ చేరి కాకుల్లా పొడిచినా పొడుస్తారు. వారికి తోడుగా చొంగలు కార్చుకునే మగ కాకులు చేరి ఇంకా పొడుచుకు తింటాయి. ఇది గ్యారంటీ.
నిజమే - ఇబ్బందులు వుంటాయి. ఇబ్బందులు వుంటాయనే కదా అందరూ బ్లాగుల్లో నాటకాలాడేది? మనమూ నాటకాలాడొద్దంటే గట్స్ కావాలి. మొండి తెగువ కావాలి. ఎవరేమనుకున్నా ఎదిరించి నిలబడగలిగే స్థైర్యం కావాలి. వాటినే లీడర్షిప్ లక్షణలు అంటారు. కామెంట్లకో, అవహేళనలకో భయపడి నలుగురితో పాటు నారాయణా, పది మందితో పాటుగా ప్రమాదవనంలో గోవిందా అనుకుంటే మీ గొప్పతనం ఏంటీ? అలాంటి అమ్మలక్కలు బోలెడంతమంది వున్నారు. ఇలా అయితే మీరు మీ బ్లాగుల్లో వైవిధ్యం చూపించేదెప్పుడూ, ఎన్నడూ?
ఇప్పుడు వస్తున్నటువంటి ఎక్కువభాగం పోచుకోలు కబుర్లు చదవడానికి, వినడానికీ మనకందరికీ పత్రికలు, పుస్తకాలు, టివి ఛానళ్ళూ వున్నాయి. వాటికోసం బ్లాగుల్లోకే, నెట్టులోకే రానవసరం లేదు. నెట్టులోనయినా స్వేచ్చ వుంది కాబట్టి ఎవరయినా కాస్తో కూస్తో ధైర్యం చేసి హిపోక్రాటిక్ ముసుగులను అవతలపడేసి సామాజిక, ఆర్ధిక, శారీరక, మానసిక, లైంగిక విషయాలను వాస్తవ దృక్పధంతో చర్చిస్తారేమో అంటే అంత దృశ్యం నేడు లేదే! మనస్సు పొరల్లో భూస్థాపితం చేసిన చేదు నిజాలనూ, ఎవ్వరికీ చెప్పలేని మధురానుభూతులనూ, సాధారణ జనం ఖంగు తినే భయంకరమయిన అనుభవాలనూ, నిష్టూరంగా వుండే నిజాలనూ వెలికి తీసి ఎవరయినా బ్లాగుల్లో పరుస్తారేమో అంటే అంత సీన్ లేదే. మరి మగవారు అలా వ్రాయట్లేదా అంటే వారు కూడా వ్రాస్తున్నారు - నేను కూడా వ్రాస్తుంటాను. అయితే మగాళ్ళలో నాలాంటి వారు కొంతమంది బ్లాగులు వ్రాయడంలో వున్న స్వేఛ్ఛని కొంతవరకయినా ఉపయోగించుకుంటున్నారు. అలాంటి వారు స్త్రీలల్లో కాగడా ఊప్స్ ఆ పేరు వద్దులెండి - ఎదవ గొడవ - దివిటీ పెట్టి వెతికినా కానరావడం లేదు.
(ఇంకా వుంది)

గమనిక: కొందరు ఉత్తమ పురుషలకు ఈ టపా చవుకబారుగా అనిపించవచ్చు. అలాంటివారు బుద్ధిగా స్కిప్ చెయ్యొచ్చు!
ఆ ఊరిలో నా పెళ్ళి పత్రికలు ఇచ్చి మోటార్ సైకిళ్ళ మీద వస్తున్నాము అప్పుడు. ఆ ఊరు మా అత్తవారి ఊరు దాటాక వుంటుంది. "మామా మీ కాబోయే మామగారి పొలాలు ఇవే" అన్నాడు ఒక ఫ్రెండు రోడ్డు పక్కన పచ్చని పొలాలని చూపిస్తూ. "ఆగండి!" అని నేను గర్జించాను ఆ మాటలు వినగానే. ఏం కొంప అర్జంటుగా మునిగిందేమోనని ఆగిపోయారందరూనూ. "అలా మా మామగారి పొలాలను చూస్తూ చూస్తూ అలా వెళ్ళిపోవడమేనా?" అని వారిని నిలదీసి ప్రశ్నించాను.
వాళ్లందరూ అర్జంటుగా నాలుక్కొరుక్కున్నారు కానీ తరువాత ఏం చేయాలో తెలియక బిక్కముఖం వేసి "ఏం చేయమంటావు మామా? మన పాద ధూళితో పావనం చేద్దామా ఆ నేలని?" అని ప్రశ్నించారు. "అంతే కాదు. పాట కూడా పాడాలి. పాటతో నేల సస్యశ్యామలం కావాలి" అన్నాను చిద్విలాసంగా. అదే అదనుగా మావాడు ఒహడు ఓ అని గొంతెత్తాడు. "ఎహె నోర్ముయ్. పాటంటే ఆ పాట కాదు. కాలెత్తి పాడాలి ఈ పాట" అన్నాను చిరాగ్గా. మా వాళ్లంతా తమ అమాయకత్వానికి మరోసారి సిగ్గుపడి మరోసారి సమ్మగా నాలుక కొరుక్కున్నారు.
మోటార్ సైకిళ్ళు దిగి అందరూ ఠీవిగా రాజు వెడలె రవి తేజము లదరగా అన్నట్లు రోడ్డు దిగి ఆ పొలాలలోకి నడవనారంభించారు. నాకు మండుకొచ్చింది. "ఆగండి!" అని మళ్ళీ అరిచాను. మళ్ళీ ఏం కొంప మునిగిందేమోనని గిరుక్కున వెనక్కి తిరిగి క్వెషన్ మార్క్ ఫేస్ పెట్టారు. "ఎవరిదా నేల?" అని నిగ్గదీసి అడిగాను. "మీ మామగారిది" అన్నారు అమాయకంగా. "కదా! మరి ఎవరు పాట పాడాలి అందులో?" అని ఆయాసం అనిపించినా కాస్త శ్రమపడి గొంతు పెంచి అన్నాను. వాళ్ళకి తమ తప్పు తెలిసివచ్చి మరోసారి నాలుక కొరుక్కున్నారు. "కొరుక్కున్నకాడికి చాలు గానీ రోడ్డుకి ఆ వైపు మీరంతా పాట పాడండి" అని వాళ్ళను గెదిమాను.
ఆ తరువాత దర్జాగా ఆ పొలాల్లొకి నడిచి నా పాద ధూళితో పావనం చేసి తాపీగా గొంతెత్తి పాట పాడుకుంటూ పాటపాడి ఆ నేలను సస్యశ్యామలం చేసాను. మా మామ ఎప్పుడన్నా పంటలు బాగా పండినాయని చెప్పినప్పుడల్లా అది నా ఘనకార్యమే అని చెప్పాలన్న కోరికను ఆత్మనిగ్రహం మనకు ఎక్కువ కాబట్టి బలవంతంగా ఏదోలా నిగ్రహించుకునేవాడిని. వారి నాన్నారి పొలానికి నేను చేసిన సేవను మా ఆవిడక్కూడా ఎప్పుడూ చెప్పలేదు - మీకే ముందు చెబుతున్నాను. ఇది చదివాక మీకొక ప్రశ్న మనస్సులొ ఉదయిస్తుందని నాకు తెలుసు. ఎరువు గురించేనా? వద్దులెండి - అలాంటివి మాట్లాడుకుంటే మరీ బావోదు.

ఈ పుటో ఎంకాల ఓ మాంఛి ఇస్టొరీ వుంది. అదిప్పుడే చెప్తే కిక్కుండది. అందుకే ఓ రెండు రోజ్లు ఎంకాల సెప్తా. మరి ఈ పుటొ ఆదికుంచుకోండేం!